قريب الله مطيع
_16 _December _2013هـ الموافق 16-12-2013م, 10:10 PM
تفسير سوره الهمزه
مکي و 9 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ واي بر هر غيبت کننده عيبجويي ،
الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ آن ، که مالي گرد کرد و حساب آن نگه داشت
يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ مي پندارد که دارايي اش جاويدانش گرداند
كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ نه چنين است که او را در حطمه اندازند
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ و تو چه داني که حطمه چيست ?
نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ آتش افروخته خداست ،
الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ که بر دلها غلبه مي يابد
إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ و از هر سو در ميانشان گرفته است ،
فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ در شعله هايي برافراشته
« وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ» کسي که با عمل و سخنش مردم را عيب جويي مي کند و به آن ها طعنه مي زند عذاب سخت و هلاک کننده اي در پيش دارد. «هّماز» کسي است که با اشاره و عمل مردم را مورد عيب جويي قرار مي دهد و به آن طعنه مي زند. « لّماز» کسي است که با گفتار خود از مردم عيب مي گيرد.
« الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ» چنين طعنه زني هدف و اراده اي جز جمع آوري مال و شمردن آن و رشک بردن به آن ندارد، و علاقه اي به انفاق مال در راه هاي خير و برقرار داشتن پيوند خويشاوندي و امثال آن ندارد. « يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ» چنين کسي به سبب ناداني اش گمان مي برد که مالش او را در دنيا براي هميشه ماندگار مي کند، بنابراين تلاش و رنج او در بيشتر کردن و رشد دادن مالش مي باشد و گمان مي برد اين کار عمرش را بيشتر خواهد کرد.
« كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ؛ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ» نه! به يقين در دوزخ خردکننده و درهم شکننده انداخته خواهد شد. و تو چه مي داني که خردکننده چيست؟ « نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ؛ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ» آتشي که افروزه و هيزم آن مردم و سنگ ها هستند و از بس که شديد است از جسم ها مي گذرد و به دل ها مي رسد. و با وجود گرماي شديدش در آن زنداني و گرفتار هستند و از بيرون آمدن از آن تا اميد مي باشند. بنابراين فرمود:« إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ؛ فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ » درهاي دوزخ به روي آن ها بسته شده و آن سوي درها ستون هاي درازي است تا از آن بيرون نيايند. «کُلَّمَا أَرادُوا أَن يَخرُجُوا مِنهَا مِن غَمِ أُعيدُوا فِيهَا» هرگاه بخواهند از غم و اندوهش بيرون بيايند به آن برگردانده مي شوند. از خداوند مي طلبيم که ما را پناه دهد و از او عفو و عافيت را مي طلبيم.
پايان تفسير سوره الهمزه
مکي و 9 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ واي بر هر غيبت کننده عيبجويي ،
الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ آن ، که مالي گرد کرد و حساب آن نگه داشت
يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ مي پندارد که دارايي اش جاويدانش گرداند
كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ نه چنين است که او را در حطمه اندازند
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ و تو چه داني که حطمه چيست ?
نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ آتش افروخته خداست ،
الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ که بر دلها غلبه مي يابد
إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ و از هر سو در ميانشان گرفته است ،
فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ در شعله هايي برافراشته
« وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ» کسي که با عمل و سخنش مردم را عيب جويي مي کند و به آن ها طعنه مي زند عذاب سخت و هلاک کننده اي در پيش دارد. «هّماز» کسي است که با اشاره و عمل مردم را مورد عيب جويي قرار مي دهد و به آن طعنه مي زند. « لّماز» کسي است که با گفتار خود از مردم عيب مي گيرد.
« الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ» چنين طعنه زني هدف و اراده اي جز جمع آوري مال و شمردن آن و رشک بردن به آن ندارد، و علاقه اي به انفاق مال در راه هاي خير و برقرار داشتن پيوند خويشاوندي و امثال آن ندارد. « يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ» چنين کسي به سبب ناداني اش گمان مي برد که مالش او را در دنيا براي هميشه ماندگار مي کند، بنابراين تلاش و رنج او در بيشتر کردن و رشد دادن مالش مي باشد و گمان مي برد اين کار عمرش را بيشتر خواهد کرد.
« كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ؛ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ» نه! به يقين در دوزخ خردکننده و درهم شکننده انداخته خواهد شد. و تو چه مي داني که خردکننده چيست؟ « نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ؛ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ» آتشي که افروزه و هيزم آن مردم و سنگ ها هستند و از بس که شديد است از جسم ها مي گذرد و به دل ها مي رسد. و با وجود گرماي شديدش در آن زنداني و گرفتار هستند و از بيرون آمدن از آن تا اميد مي باشند. بنابراين فرمود:« إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ؛ فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ » درهاي دوزخ به روي آن ها بسته شده و آن سوي درها ستون هاي درازي است تا از آن بيرون نيايند. «کُلَّمَا أَرادُوا أَن يَخرُجُوا مِنهَا مِن غَمِ أُعيدُوا فِيهَا» هرگاه بخواهند از غم و اندوهش بيرون بيايند به آن برگردانده مي شوند. از خداوند مي طلبيم که ما را پناه دهد و از او عفو و عافيت را مي طلبيم.
پايان تفسير سوره الهمزه