قريب الله مطيع
_16 _December _2013هـ الموافق 16-12-2013م, 07:17 PM
تفسير سوره العصر
مکي و 3 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
وَالْعَصْرِ سوگند به اين زمان،
إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ که آدمي در، خسران است
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ مگر آنها که ايمان آوردند و کارهاي شايسته کردند و يکديگر را به حق سفارش کردند و يکديگر را به صبر سفارش کردند.
خداوند به زمان که شب و روز است و بستري براي کارهاي بندگان و اعمالشان است سوگند مي خورد که همه انسان ها زيانمند مي باشند. و زيان کار ضد سودمند است . زيان مراتب متفاوتي دارد.
گاهي زيان مطلق خواهد بود مانند کسي که دنيا و آخرت را از دست داده و نعمت ها را از دست او رفته و سزاوار دوزخ گرديده است.
و گاهي انسان از بعضي جهات زيانمند مي شود و از بعضي جهات زيانمند نخواهد بود. بنابراين فرمود: هر انساني زيانکار است مگر کسي که داراي چهار صفت باشد:
اول: ايمان داشتن به انچه خداوند بدان امر نموده است. و ايمان بدون علم و آگاهي حاصل نمي شود. پس علم شاخه اي از ايمان داشت و بدون علم، ايمان حاصل نمي گردد.
دوم: کار شايسته است، و اين همه کارهاي خوب را شامل مي شود. کارهاي ظاهري و باطني اعم از واجب و مستحب که متعلق به حقوق خدا و حقوق بندگانش مي باشد.
سوم: توصيه به حق که ايمان و عمل صالح است. يعني يکديگر را به اين توصيه کنند و تشويق نمايند.
چهارم: توصيه و سفارش به صبر و شکيبايي بر عبادت خدا و صبر بر عدم ارتکاب گناهان و صبر نمودن بر بلاهاي دردناکي که از سوي خدا مي آيد.
پس با دو امر اول بنده خودش را کامل مي گرداند و با دوامر آخر ديگران را به کمال مي رساند. و با کامل شدن اين چهار چيز ،بنده از متضّرر شدن سالم مانده و فايده بزرگي را به دست مي آورد.
پايان تفسير سوره العصر
مکي و 3 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
وَالْعَصْرِ سوگند به اين زمان،
إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ که آدمي در، خسران است
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ مگر آنها که ايمان آوردند و کارهاي شايسته کردند و يکديگر را به حق سفارش کردند و يکديگر را به صبر سفارش کردند.
خداوند به زمان که شب و روز است و بستري براي کارهاي بندگان و اعمالشان است سوگند مي خورد که همه انسان ها زيانمند مي باشند. و زيان کار ضد سودمند است . زيان مراتب متفاوتي دارد.
گاهي زيان مطلق خواهد بود مانند کسي که دنيا و آخرت را از دست داده و نعمت ها را از دست او رفته و سزاوار دوزخ گرديده است.
و گاهي انسان از بعضي جهات زيانمند مي شود و از بعضي جهات زيانمند نخواهد بود. بنابراين فرمود: هر انساني زيانکار است مگر کسي که داراي چهار صفت باشد:
اول: ايمان داشتن به انچه خداوند بدان امر نموده است. و ايمان بدون علم و آگاهي حاصل نمي شود. پس علم شاخه اي از ايمان داشت و بدون علم، ايمان حاصل نمي گردد.
دوم: کار شايسته است، و اين همه کارهاي خوب را شامل مي شود. کارهاي ظاهري و باطني اعم از واجب و مستحب که متعلق به حقوق خدا و حقوق بندگانش مي باشد.
سوم: توصيه به حق که ايمان و عمل صالح است. يعني يکديگر را به اين توصيه کنند و تشويق نمايند.
چهارم: توصيه و سفارش به صبر و شکيبايي بر عبادت خدا و صبر بر عدم ارتکاب گناهان و صبر نمودن بر بلاهاي دردناکي که از سوي خدا مي آيد.
پس با دو امر اول بنده خودش را کامل مي گرداند و با دوامر آخر ديگران را به کمال مي رساند. و با کامل شدن اين چهار چيز ،بنده از متضّرر شدن سالم مانده و فايده بزرگي را به دست مي آورد.
پايان تفسير سوره العصر